9/27/2014 11:15:00 π.μ.
Ο Δημήτρης Φύσσας συγκρίνει βιβλία και συγγραφείς με συντριπτικά αποτελέσματα.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Θα προτιμούσα, αν γίνεται, αντί για ένα μόνο βιβλίο, ν΄ αναφέρω μια σειρά κλασικών. Λοιπόν, μένοντας στην ελληνική παραγωγή και μόνο.
Κρατύλος. Αν έχει αντέξει να διαβάσει κανείς τις απίστευτες μπούρδες του περί γλώσσας, παρακαλώ ας το πει. Γενικότερα, ο Πλάτωνας –που υποτίθεται ότι έχει και λογοτεχνική πλευρά– μού είναι πολύ, μα πολύ βαρετός.
Ελάχιστοι καλοί στίχοι, πολυλογία, επική μεγαλοστομία, ενοχλητική επικαιρικότητα και βαρετή στράτευση
Θανάσης Βάγιας και Φωτεινός, έστω κι αν είναι ημιτελής, του Βαλαωρίτη. Ο δωδεκάλογος του γύφτου και Η φλογέρα του βασιλιά του Παλαμά. ΟΑλαφροϊσκωτος και ιδίως το Πνευματικό εμβατήριο του Σικελιανού. ΗΡωμιοσύνη, το Γράμμα στο Ζολιό Κιουρί, Τα παιδιά της ΚΝΕ κλπ του Ρίτσου. Όλα για παραπλήσιους λόγους: ελάχιστοι καλοί στίχοι, πολυλογία, επική μεγαλοστομία, ενοχλητική επικαιρικότητα και βαρετή στράτευση.
Ο Καπετάν Μιχάλης. Αν και του αναγνωρίζω δυνατά στοιχεία, δεν έχω καταφέρει να τον διαβάσω ολόκληρο, γιατί μ΄ ενοχλεί η καζαντζάκεια γλώσσα.
Άξιον Εστί. Εθνικισμός, μεγαλείο της φυλής, ψευτοφιλοσοφική διάθεση, Αιγαίο «που έχει καταντήσει ποίηση», γκόμενες σα να ΄χουν βγει από τα κολάζ του- και φυσικά ο Θεός της Ελλάδος. Το απόλυτο must για δεξιούς, αριστερούς και κεντρώους πατριώτες. Η απόλυτη υπερτίμηση, στην οποία συνέβαλε η εκπληκτική μουσική του Θεοδωράκη. Υ.Γ. Προσωπικά, από τον Ελύτη με συγκινούν μερικά ποιήματα χαμηλής στόχευσης, π.χ. το «Σου το ΄πα για τα σύννεφα» από τα Ρω του έρωτα.
Ένα παιδί μετράει τ΄ άστρα. Με ελάχιστα λόγια, επειδή ο υπερσυναισθηματισμός, η απλοϊκότητα και η σώρευση θαυμαστικών και αποσιωπητικών δεν αποτελούν λογοτεχνία. Το ίδιο ισχύει για το σύνολο των βιβλίων του ίδιου συγγραφέα. Αυτά αν ο αναγνώστης είναι ενήλικος, γιατί παραδέχομαι πως ο Λουντέμης έχει μεγάλη επιτυχία σε ηλικίες μέχρι Γ΄ Γυμνασίου.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΥΣΣΑΣ
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου